το αίνιγμα, από τη Γιούλη Αίγλη

Έχω μια φίλη αγαπημένη

Σπάνια δεν είναι θυμωμένη:

Αφού εγώ είπα ότι αυτό δεν το θέλω άλλο πια!

Της τα έχω όλα εξηγήσει πολλές φορές και πολύ αναλυτικά

Ήρθε προχτές:

Το κατάλαβα! Ο εγκέφαλός μου δεν ακούει το δεν!

Τότε, καλή μου, γιατί εργαζόμαστε τόσον καιρό με περιοριστικές πεποιθήσεις:

Δεν μπορώ; δεν αξίζω; δεν είναι για μένα αυτά; δεν με θέλει κανείς; δεν θα τα καταφέρω ποτέ; και άλλα τέτοια και παρόμοια;

Ωστόσο, έχεις δίκιο:

Πραγματικά, υπάρχει κάποιος που δεν ακούει το “δεν”

Το έχουμε πει πάλι, το έχουμε συζητήσει ξανά, το έχουμε αναλύσει και εξηγήσει πολλές φορές

Υπάρχει κάποιος, κάποια, κάτι, που δεν ακούει όλες τις λέξεις

Ακούει μόνον τις λέξεις που ονομάζουν και μόνον αυτές υλοποιεί

Ας κάνουμε μιαν επανάληψη, για να ενθαρρύνουμε τη μάθηση:

Ποιες είναι οι λέξεις που ονομάζουν; Ποιες είναι εκείνες που δεν ονομάζουν;

Και για να βρούμε ποιος είναι αυτός που δεν ακούει κατ’ επιλογήν τις λέξεις που δεν ονομάζουν και, άρα, υλοποιεί μόνον εκείνες που ονομάζουν, θα δημιουργήσουμε μια φρέσκια ερώτηση:

Ποιος υλοποιεί τις λέξεις μας;

Ποιος εκπληρώνει τα λόγια μας;

Ποια δύναμη έχουμε στις υπηρεσίες μας;

Ποια ενέργεια δέχεται τις εντολές μας;

Ποιο είναι το εργαλείο με το οποίο συνδημιουργούμε;

Εντάξει, χρειαζόμαστε λίγες ερωτήσεις παραπάνω